Bory Niemodlińskie są pozostałością dawnej Przesieki Śląskiej, która od XI do XV wieku stanowiła naturalną granicę między plemionami Ślęzan (Księstwo Śląskie) i Opolan (Księstwo Opolskie, które od XV wieku nazywano Górnym Śląskiem). Granica ta składała się z niezasiedlonego pasa gęstego lasu, który biegł wzdłuż Nysy Kłodzkiej.

W II połowie XVIII wieku nastąpiła trzebież puszczy w wyniku, której stała się borem. Wielka trzebież puszczy spowodowana była kolonizacją fryderycjańską, dzięki której napłynęli osadnicy z Prus, tworząc często nowe kolonie i osady. W miejsce wyciętych lasów dębowych, posadzono sosnowe monokultury. Chociaż do dzisiaj można jeszcze spotkać olbrzymie, stare okazy dębów tzw. ostańce, mające około 500 lat i mierzące ponad 6 metrów w obwodzie. Najliczniej zachowały się w Wierzbiu (powstała nawet ścieżka dydaktyczno- przyrodnicza „Skrajem Dawnej Puszczy”) oraz w Malerzowicach.

Obecnie Bory Niemodlińskie zajmują powierzchnię 480 km². W 1988 roku utworzono Obszar Chronionego Krajobrazu „Bory Niemodlińskie”. Znajdziemy tutaj różnego rodzaju siedliska, takie jak torfowiska, trzęsawiska, kwaśne buczyny, grądy, bory i lasy bagienne, łęgi wierzbowe, topolowe i olszowe. W skład drzewostanu wchodzi dąb szypułkowy, garb, jodła, modrzew europejski, sosna, świerk. Występuje tutaj 19 gatunków roślin objętych ochroną oraz 139 gatunków ptaków chronionych. Najciekawsze zwierzęta to mopek, nocek łydkowłosy, nocek duży, kumak nizinny, żółw błotny, traszka grzebieniasta, wydra europejska, koza (ryba), modraszek telejus i modraszek nausitous.

Pozostałe formy ochrony przyrody to rezerwaty: „Złote Bagna”, „Prądy”, Blok”, „Jeleni Dwór”, „Jaśkowice”. Użytki ekologiczne: „Żurawie Bagno”. „Dzicze Bagno”, „Suchy Ług”, a także zespoły przyrodniczo- krajobrazowe: „Lipno” i „Stawy Niemodlińskie”. Na terenie Borów znajdują się zbiorniki wodne o łącznej powierzchni ponad 1000 hektarów.

W lesie spotkamy także tajemnicze Barwne Krzyże, nierzadko owiane intrygującą historią bądź legendą.

 

W Leśnictwie Św. Huberta (oddział 130) znajduje się pierwszy z nich, Czarny Krzyż. W tym miejscu, przed I wojną światową został zastrzelony przez kłusowników leśniczy. Aby uczcić pamięć gajowego, postawiono krzyż.


Czerwony Krzyż stoi przy dawnym szlaku handlowym Opole- Nysa (Leśnictwo Przechód, oddział 136). Dawniej w tym miejscu znajdował się zajazd dla podróżnych, którzy mogli tutaj odpocząć, posilić się, a także znaleźć nocleg.

 

Zielony Krzyż z kolei znajduje się w miejscu, w którym dawny właściciel ziemi, upolował pięknego jelenia. Na tę okoliczność postawił krzyż dziękczynny (Leśnictwo Przechód, oddział 93).

Ostatni z kolorowych krzyży, Biały Krzyż, znajduje się w Leśnictwie Tułowice (oddział 53), przy dawnym trakcie handlowym Opole- Prudnik. W miejscu tym leśni zbójnicy zamordowali idącą tą drogą pewną rodzinę. Nazwiska tej rodziny niestety już dzisiaj nikt nie pamięta.

 

Przedstawiam mapkę z 1937 roku, na której naniesione są „kolorowe krzyże”:

 

Oprócz Barwnych Krzyży, w lesie możemy też spotkać ogromne głazy, drzewa- pomniki przyrody, grodziska, leśniczówki, groby, a także bunkier szkoleniowy. Ale o nich będzie innym razem.

 








Autor:
Data:
niedziela, Sierpień 19th, 2018 at 18:26
Kategoria:
Przyroda, Urbex, martyrologia, cmentarze, pomniki, militaria, zabytki techniki
Komentarze:
Możesz zostawic odpowiedz
RSS:
Możesz sledzic komentarze tego postu poprzez Kanal RSS

Dodaj komentarz